ارکان اساسی حوزه علمیه تراز انقلاب از نگاه آیتالله خاتمی
تهذیب نفس، فقه جواهری بصیرت انقلابی و فرهنگ جهاد
آیتالله سیداحمد خاتمی، عضو فقهای شورای نگهبان و استاد دروس خارج حوزه علمیه قم در گفتوگو با هفتهنامه «افق حوزه»، به تبیین دیدگاههای راهبردی امام راحل و رهبر شهید امام خامنهای(قد) پیرامون ارکان بنیادین حوزه علمیه و شاخصههای «طلبه تراز انقلاب» پرداخته است. بهباور ایشان، تهذیب نفس، «جانمایه» تمامی مسئولیتهای حوزوی است؛ چراکه حوزهها عهدهدار سازندگی معنوی جامعهاند و آنکس که سودای گسستن غل و زنجیر از پای مردم دارد، خود باید پیش از هر چیز، از بند علایق دنیوی آزاد باشد. در عرصه اجتهاد و نوآوری، بقای دیانت در گروی اهتمام علمی حوزههاست؛ همان «فقه جواهری» که امام راحل بر آن پای میفشرد؛ چراکه نوآوری اصیل، تلاشی هوشمندانه در تقابل با بدعتگذاری است. در ساحت بصیرت سیاسی، طلبهای که میان دین و سیاست تفکیک قائل شود، در تراز انقلاب نیست و شایستگی سخنگویی دین را ندارد. روحیه جهادی، فرهنگ اصیل قرآن و اهلبیت(ع) است که با راحتطلبی و عافیتجویی در تعارض کامل است؛ از اینرو باید با ارائه الگوهای تراز، این روحیه در نسل نوپدید حوزوی نهادینه گردد. در نهایت، مدیریت کارآمد و شناخت دقیق خلأهای معرفتی، شاخص تحقق اهداف حوزوی است؛ رسالتی که غایت آن، تبیین ناب دین و تمهید مقدمات برای طلوع تمدن مهدوی است. آنچه در پی میآید، مشروح این گفتوگو است.




مسئله تهذیب نفس، مسئله مورد اهتمام همه بزرگانی است که نقشی در سازندگی معنوی انسانها بهویژه در مدیریت حوزه داشتهاند. نهتنها امام شهید(قد) بلکه این مسئله در کلمات امام راحل و بزرگان دیگر هم موج میزند. مسئله این است که هدف حوزههای علمیه، سازندگی معنوی انسانهاست. این مهم، قطعاً بدون تهذیب نفس تحقق نمییابد. آن کسی میتواند غل و زنجیر را از پای مردم باز کند که خود در غل و زنجیر نباشد. ذات نایافته از هستیبخش
بیتردید، صیانت از حریم دین پس از رحلت پیامبر اکرم(ص)، بر عهده امامان معصوم(ع) بوده است؛ از همینرو، پیامبرگرامی(ص) آنان را بهعنوان جانشینان برحق خویش معرفی فرمود. در نگرش نبوی و ائمه هدی(ع) دین، برنامهای جامع برای زندگی و نظامبخش برای تمامی ساحتهای حیات بشری است؛ لذا آییننامه زندگی سعادتمندانه را آنان ترسیم کردهاند.آنچه اهمیت راهبردی دارد، تبیین و تشریح عالمانه این آییننامهها توسط حوزههای علمیه است. در این ساحت، نوآوری، نقشی تعیینکننده دارد؛ با اینحال، ضرورت دارد میان دو سنخ نوآوری تفکیک قائل شد: نخست، نوآوری مذموم که در لسان روایات از آن به «بدعت» تعبیر شده است و عالمان دین مکلفاند در برابر آن، مواضعی صریح و قاطع اتخاذ نمایند که پیامبر اکرم(ص)فرمودند: «إِذَا ظَهَرَتِ الْبِدَعُ فِي أُمَّتِي فَلْيُظْهِرِ اَلْعَالِمُ عِلْمَهُ فَمَنْ لَمْ يَفْعَلْ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُاَللَّهِ».4
فرهنگ جهاد، فرهنگ قرآن و اهلبیت(ع) است. فرهنگ جهاد یعنی فرهنگ تلاش در راه دین؛ که هرگونه تلاشی را در بر میگیرد: از تلاش نظامی که نامش قتال است: [وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ]8؛ تا تلاش اقتصادی یا همان اقتصاد مقاومتی، برای اینکه بر روی پای خود بایستیم تا تکانهای بیرونی، اقتصاد ما را نلرزاند: «فَاسْتَوَى عَلَى سُوقِهِ» و سرانجام تلاش فرهنگی؛ همان که امام شهید(قد) نامش را «جهاد تبیین» گذارد: [الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسَالَاتِاللَّهِ].9فرهنگ جهاد، با راحتطلبی و عافیتطلبی میانهای ندارد. «لا تَجتَمِعُ العَزیمَةُ و وَليمَةٌ »10؛ عزم و اراده با خوشگذرانی سازگاری ندارد. فرهنگ جهاد، آمادگی مدام برای حفظِ دین است: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا خُذُوا حِذْرَكُمْ»؛ «حِذْر»11 (آمادگی و احتیاط)، وسیله حفظ است و همواره باید در این عرصه در صحنه بود.