اگر هندسه وجود خود را خوب طراحی کرده باشیم، مهندس هستیم.
اگر حساب عمرمان را داشته باشیم، آدم حسابی هستیم.
این حساب و هندسه، از مقوله‌ای دیگر است و محصولات و تولیدات آن هم متفاوت است.
اصلاً نگاه ریاضی‌داشتن به زندگی، نظم و نظام خاصی به آن می‌بخشد و انسان را منطبق با تراز می‌سازد و برای دیگران ترازو و الگو می‌شود.
اینکه گفته‌اند: زندگی مثل کلاس ریاضی است که باید در آن، شادی‌ها را جمع کرد، کینه‌ها را تفریق نمود، محبت‌ها را ضرب و لطف و مهربانی را تقسیم کرد، حرف خوبی است و از آن حرف‌های حسابی به‌شمار می‌آید.
باید با محاسبه محیط زندگی و مساحت عمر، شکل مناسبی به شخصیت خود داد.
باید مرکز دایره حیات را یک انتخاب خوب قرار داد.
باید بیش از سطح به عمق اندیشید، تا حجم معنویت زیاد شود.
باید زاویه دید را باز کرد و در خط مستقیم به‌موازات حق پیش رفت، تا هندسه وجود آشفته نشود.
ما در زندگی خویش، گاهی هم دایره ترسیم می‌کنیم، در آخر کار به‌همان نقطه مبدأ و شروع می‌رسیم.
البته اگر با پرگار عشق و ایمان، دایره تلاش و مجاهدت را بر محور ولایت ترسیم کنیم و محیط زندگی را به صحنه تبلور تعهّد و عمل به تکلیف مبدل کنیم، باز هم برنده‌ایم.
هرگز مباد که طول عمر، ما را از عرض و عمق حیات غافل سازد.
هرگز مباد که در دایره وجودمان، هیچ بذری از عمل صالح نیفشانده باشیم و باز هم امید به برداشتِ محصول داشته باشیم.
سعی کنیم آدم حسابی، شویم!...