به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر مقام معظم رهبری، متن پیام رهبر انقلاب اسلامی به این شرح است:
بسم‌الله الرّحمن الرّحیم
[مُحمّدٌ رَسولُ‌‌اللهِ وَالّذینَ مَعَهُ اَشِّداءُ عَلی الکُفّارِ رُحَماءُ بَیْنَهُم]
ایّام ولادت وجود مبارک نیّر اعظم، اشرف خلائق، سراج منیر، برگزیده خداوند، شهر علم، حضرت رحمةٌ‌للعالمین، رسول مکرّم اسلام(ص) و فرزند پاک و پاک‌نهادش، حجّت بالغه الهیّه، حضرت امام جعفر صادق(ع) را به ملّت شریف ایران و امّت بزرگ اسلام تبریک می‌گویم.
از آن‌وقتی‌که خورشید وجود حضرت ختمی‌مرتبت در مکّه مکرّمه طلوع نمود، چشم‌انداز سعادت بشر که رَهین کمال بندگی و اطاعت از حضرت حق، جلّ‌و‌علا است، درخشش دیگری یافت؛ ارواح انبیاء و ملائکه الهی و قدسیان، غرق در سرور گشته و شیاطین انس و جن، انگشت خشم و حسرت و غم گَزیدند؛ زیرا برترین خلق خداوند در همه‌ عوالم بی‌شمار خلقت، پا به عرصه خاکی می‌گذاشت و به‌زودی با خلعت نبوّت و خاتمیّت و با در دست‌داشتن قرآن عظیم و مأموریت هدایت همه‌جانبه انسان، می‌رفت تا حرکت کاروان عظیم بشریّت را به‌سوی عبودیّت و تکامل الی‌‌الله رقم زند.
زندگی آن‌حضرت و اوصیاء معصومین ایشان(ع)، تماماً درس هدایت و بندگی، درس معرفت و محبّت، درس عقیده و جهاد، درس زندگی و اخلاق حسنه‌ فردی و اجتماعی، درس امانت و صداقت، درس عزّت و کرامت، درس علم و عمل، درس رحمت و قاطعیت، درس قسط و عدالت و درس وحدت و برادری است. این درس‌ها هرچه بهتر فرا گرفته و به آن عمل شود، رسیدن به قلّه‌های سعادت و نیک‌بختی برای ابناء بشر میسّرتر می‌گردد.
ما معتقدیم روح مطهّر پیامبر رحمت(ص) و همچنین ارواح طیّبه اوصیاء و حجج طاهرین(ع) همواره مراقب و هدایت‌گر و مهربان بر احوال مسلمانان و جامعه اسلامی هستند. آنگاه که خطایی از فرزندان این پدر مهربان و بزرگوار سر زند، خاطر ایشان رنجیده می‌شود و هرگاه که مسلمین به درس‌ها و دستورات ایشان عمل نمایند، قلب مبارکشان مسرور می‌گردد.
اینک اسلام و اهل آن بعد از گذر از دوران‌های سخت و پرتلاطم و طی‌کردن فراز و نشیب‌های متعدّد از صدر اوّل تاکنون، به مرحله‌ای سرنوشت‌ساز و تعیین‌کننده رسیده است. امروز مسلمین نقشی بسیار مؤثّر و تاریخ‌ساز را می‌توانند ایفاء کنند. امروز روزی است که چشم‌انداز غلبه نهایی حق بر باطل و اسلام بر کفر به‌مراتب بیش از همه ادوار گذشته به عینیّت نزدیک شده است.
شرط اوّل این مهم، اتّحاد کلمه مسلمین است. وحدت مسلمین در مقابل کفر جهانی، راهبردی قرآنی و آموزه‌ای اصیل از اسلام ناب محمّدی(ص) است و نه یک مسئله سطحی و گذرا. مقصود از وحدت آن است که در سطح عمومیِ جوامع اسلامی، نقاط مشترک بین همگان، محور و اصل قرار گیرد؛ البته سعی می‌شود تا به‌پشتوانه استدلال و در عین رعایت همه‌ شئونِ برادری و همراهی و به‌همان‌گونه که از آموزه‌های قرآنی برمی‌آید، در کمال صلح و صفا، نقاط افتراق تبدیل به نقاط مشترک گردد.
آنچه مسلّم است آحاد مسلمین در جوامع اسلامی باید در مواجهه با کفر جهانی، اصل قرآنیِ [اَشِدّاءُ عَلی الکُفّار، رُحَماءُ بَیْنَهُم] را محور فکر و بیان و عمل خود قرار دهند و این‌گونه است که وحدت و اتّحاد اسلامی به دست می‌آید. هرگاه هریک از دو بخش این پیام آسمانی، از مرحله‌ عمل مسلمین دور شود، آنان هم از آن جایگاه عزّتی که به‌حق در مدینة‌الاسلام واجد آن شده بودند، دور خواهند گشت و این قاعده‌ای است که تخلّف ندارد.
این قاعده یکی از اصول و پیام‌های اساسی انقلاب اسلامی است. زمان برگزاری اوّلین هفته وحدت به اسفند ۱۳۵۶ هجری شمسی و دوران مبارزه با دستگاه ستم پهلوی برمی‌گردد؛ آنگاه که رهبر عظیم‌الشّأن شهید اعلی‌‌الله مقامه‌الشّریف در دوران تبعید خود در ایرانشهر، این فکر را مطرح نموده و شیعه و سنّی از آن استقبال به‌عمل آوردند. به‌زودی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به‌تدبیر بنیانگذار جمهوری اسلامی حضرت امام خمینی(قد)، «هفته وحدت» رسمیّت یافت. به‌لطف حضرت باری‌تعالی، مسئله وحدت بین آحاد ملّت مسلمان، نمونه‌ای موفّق در میان ملّت ایران دارد و دسیسه‌های دشمنان تأثیر زیادی در جهت مخدوش‌کردن آن نداشته است.
ولی مسلّماً بدخواهان همیشه در کمین این نعمت بزرگ هستند. آنچه آنان را امیدوار می‌سازد، برجسته‌سازی اختلافات است. اختلافات عقیدتی و مذهبی گرچه یک وجه مهم از مقصود دشمن اسلام به‌شمار می‌رود و او به استفاده از آن بسیار دل بسته است؛ ولی به آن بسنده نخواهد کرد و تلاش دارد تا انواع تفاوت‌های نژادی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و جغرافیایی را به بهانه‌هایی برای ایجاد اختلاف بین مردم مسلمان در ایران و در هر کشور اسلامی دیگری تبدیل نماید تا از این منظر، پاره‌پاره شدن امّت اسلام و تحلیل‌رفتن قوای آن را به نظاره نشسته و در فرصت مناسب، سلطه خود را بر آنان اِعمال نماید.
دستور قرآن کریم در این موارد در آیه کریمه «وَلا تَنازَعوا فَتَفْشَلوا وتَذْهَبَ ریحُکُم» ذکر شده است؛ بنابراین هر فردی در هر جایگاهی، هر کاری که به تفرقه بین مسلمانان بینجامد را صورت دهد و در جامعه مسلمین تنازع ایجاد کند، دانسته یا نادانسته و خواسته یا ناخواسته، مقصود دشمنان اسلام را سامان داده است و چگونه در این روزگار، کسی می‌تواند چنین عملی را به جهل و غفلت خود نسبت دهد؛ درحالی‌که اینک طواغیت عالَم و در رأس آنان آمریکای جنایت‌کار نقاب‌های فریبنده و پوشالین را از چهره کریه اهداف استعماری و نقشه‌های استکباری و سلطه‌جویانه خود کنار زده و دستکش‌های مخملین فریب‌گر را درآورده و چنگال خون‌آلود خود را به همه‌ دنیا نشان داده‌اند؟
اکنون وقت آن است که مسلمانان به فکر فرو روند و حوادث را دقیق‌تر بنگرند. آیا اگر مسلمین، یدِ واحده‌ای می‌بودند که مشت خود را با استحکام می‌فشرد، ملّت فلسطین این‌گونه بی‌پناه، مورد ظلم و جنایت اشغالگران قرار می‌گرفت؟ و آیا اگر ملّت‌ها و دولت‌های ساکن در حاشیه خلیج فارس، اتّحاد خود را در زیر عَلَم اسلام برقرار می‌ساختند، رجّاله‌های بی‌هویّت و فاسد جرأت پیدا می‌کردند تا از هزاران کیلومتر دورتر به سرزمین‌ها و دارایی‌های ایشان طمع ورزند؟
توصیه مؤکّد و مکرّر این‌جانب به حکّام کشورهای اسلامی خصوصاً کشورهای منطقه غرب آسیا و حاشیه خلیج فارس این است که دشمن واقعی خود را بشناسید و نقشه‌اش را دریافته، با آن مقابله نمایید. علاج مشکلات امّت اسلامی، اتّحاد کلمه، دوستی و تعاون در مسیر خیر و نیکی است. حاکمان جنایت‌کار آمریکا و نظام جعلی صهیونی، دشمنان قسم‌خورده این اتّحاد و دوستی هستند. آنان فقط دشمن جمهوری اسلامی و ملّت ایران و جبهه عظیم مقاومت اسلامی نیستند؛ بلکه با همه امّت اسلام و از جمله ملّت‌های غرب آسیا و شمال آفریقا دشمنی دارند و در این امر حتی حکّام این کشورها که بسیاری از ایشان همکار آنان محسوب می‌شوند، از این امر مستثنی نمی‌باشند؛ همچنان‌که بی‌احترامی علنی و به‌کار بردن تعابیر زشت نسبت به بعضی از سران کشورهای اسلامی از سوی رؤسای استکبار، در حافظه نزدیک شما و ما موجود است.
درس مهمّ اتّحاد و عدم تنازع، درس اوّل مکتب اسلام در مورد نوع مواجهه با دشمن و دوست است؛ امّا درس دوّم آن، دفاع از یکدیگر در مقابل کفر و درس سوّم، انواع همکاری‌ها و هم‌افزایی‌ها در مسائل مختلف زندگی مادّی و معنوی مسلمانان از لحاظ ثروت، امنیّت، علم و پیشرفت است که انتهای این مسیر، وصول به تمدّن نوین اسلامی خواهد بود.
بنابراین وحدت بین مسلمین، سنگ بنای اصلی برای دستیابی به تمدّن اسلامیِ عزیز و غالب است. این بسته مفهومی و فکری که آرزوی ما برای عالم اسلام در آن نهفته است، به‌نوبه خود تا حدّ قابل قبولی در ایران عزیز، صورتِ تحقّق یافته و باز توصیه این خادم به آحاد ملّت آن است که به هیچ‌وجه اجازه بروز هیچ اختلافی را در بین خود ندهند.
در پایان امیدوارم با شفاعت‌های رسول مکرّم و عترت طاهرین ایشان(ع)، سایه پررحمت و برکتِ لطف الهی بر جوامع اسلامی افکنده شود و ایشان روز به روز در سایه عمل به فرامین الهی، پله‌های ترقّی و عزّت را هرچه بیشتر از پیش بپیمایند.
 والسّلام علیکم ورحمة‌الله و‌برکاته
سیّدمجتبی حسینی خامنه‌ای
۸ شهریور ۱۴۰۵/ ۱۷ ربیع‌الاوّل ۱۴۴۸