میراثی ماندگار از فقاهت، تحقیق و سلوک معنوی
یادداشت
در تاریخ حوزه‌های علمیه شیعه، شمار معدودی از عالمان از مرزهای دانشِ مرسوم فراتر می‌روند و وجودشان به نماد هویت علمی و معنوی یک عصر بدل می‌شود. ارتحال حضرت آیت‌الله‌العظمی سید موسی شبیری زنجانی(قد)، فقدان فقیهی بود که نزدیک به یک قرن زیستِ با‌برکت خود را وقف صیانت از میراث اهل‌بیت(ع)، تحقیقِ بی‌واسطه در متون و تربیت نسل‌هایی از پژوهشگران کرد؛ شخصیتی که رفتارش تجسم عینی سنت اصیل فقاهتِ توأم با تهذیب بود. ایشان فقیهی تک‌ساحتی نبود. در وجود او، فقاهت عمیق، رجالی‌گری بی‌بدیل، آگاهیِ دقیق بر تاریخ تراجم و استادی صاحب‌مکتب یک‌جا گرد آمده بود؛ مکتبی که برپایه تتبع بی‌وقفه در اسناد، سنجش دقیق قرائن و احتیاطِ ورع‌آمیز در داوری بنا می‌شد.
