*به پایگاه هفته نامه خبری حوزه (افق حوزه) خوش آمديد* اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا
منو اصلی
نام :   
ایمیل :   
اخبار

سایت مقام معظم رهبری

خبرگزاری حوزه نیوز

مدیریت حوزه علیمه قم

صفحه اصلی >  ویژه‌نامه‌ها > افق پارسایی > افق پارسایی3 


افق پارسایی3 شماره خبر: ٣٣٣١٨٥ ١٢:٣٧ - 1392/10/07    آيةالله شهيد حاج‌آقا مصطفي خميني(ره)از فقيه رباني آيةالله شهيد حاج‌آقا مصطفي خميني(ره) ارسال به دوست نسخه چاپي


 آيةالله شهيد حاج‌آقا مصطفي خميني(ره)از فقيه رباني آيةالله شهيد حاج‌آقا مصطفي خميني(ره)

کلامي در تفسير حمد


از ره‌رفته‌اي چنين نقل شد: حمد را سه رويه است: نخست، وقتي که نعمتي از خدا به تو رسيد، عارف به دهنده آن بشوي؛ ديگر آن‌که به آن‌چه تو را بخشود، خرسند باشي؛ سوم آن‌که تا نيرويش در بدن توست، نافرماني‌اش نکني. از «سقطي»، در باب جايگاه و ...

از ره‌رفته‌اي چنين نقل شد: حمد را سه رويه است: نخست، وقتي که نعمتي از خدا به تو رسيد، عارف به دهنده آن بشوي؛ ديگر آن‌که به آن‌چه تو را بخشود، خرسند باشي؛ سوم آن‌که تا نيرويش در بدن توست، نافرماني‌اش نکني.

از «سقطي»، در باب جايگاه و شرايط حمدي که مقصود را برآرد، چنين رسيده است:

«از او پرسش شد، چگونه مي‌توان حق طاعت او را پاس داشت؟ گفت: من سي‌سال از گفتن يک «الحمدلله» استغفار کرده و آمرزش خواستم! پرسيده شد: چگونه؟ گفت: در شهر بغداد آتش‌سوزي درگرفت، مغازه‌ها و خانه‌هاي بسياري بسوخت. خبر دادند: مغازه من نسوخته است. گفتم: الحمدلله! در حقيقت من، بر اين‌که مغازه‌ام در بين بقيه مغازه‌ها سالم مانده است، شادمان شدم و اين، خلاف دين و مروت است، زيرا مروت حکم مي‌کرد که: از سوختن مغازه‌ها و خانه‌هاي ديگران اندوهگين گردم.»

من، در پي بررسي درستي و نادرستي اين سخن نيستم، ولي به خوبي دريافته‌ام که انسان را نفسي فريب‌دهنده، حيله‌گر، تيز و دمخور با شيطان رانده شده است. نهايت همّ نفس اماره، کشاندن انسان به دامن اين دمخور خبيث است.

بسيار ديده مي‌شود که انسان بر خواني پر از نعمت نشسته، مشغول خوردن است و هيچ توجهي به صاحب نعمت ندارد و حتي يک‌مرتبه او را به زبان نمي‌آورد و گاهي پيش مي‌آيد که غذاي سفره باب طبع او نيست: هم کم است و هم پايين، ولي خدا را به ياد مي‌آورد و بسيار حمد و سپاس او مي‌کند؛ بي‌خبر از اين‌که اين حمد و سپاس، در وراي خود نوعي کفر، الحاد و ناخوشنودي به داده خدا را در بر دارد. او، مي‌خواهد با اين حمد زباني، خشم و ناراحتي دروني خود را فرو نشاند. به خدا از شرّ دشمنان شيطان و نفس اماره پناه مي‌بريم!

 منبع: تفسير القرآنالکريم،1/ 268


خروج




شنبه ٠٣ فروردين ١٣٩٨
جستجوی وب
کانال تلگرام
با افق حوزه به روز باشید
با
کانال تلگرام