*به پایگاه هفته نامه خبری حوزه (افق حوزه) خوش آمديد* اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا
منو اصلی
نام :   
ایمیل :   
اخبار

سایت مقام معظم رهبری

خبرگزاری حوزه نیوز

مدیریت حوزه علیمه قم

صفحه اصلی >  ویژه‌نامه‌ها > بهجت عارفان 3 


گروه خبری: بهجت عارفان 3  | تاریخ:1396/09/19 | ساعت:١٢:٢٧ | شماره خبر:٣٩٥٧٩٨ |  


      برنامه‌های روزانه آیةالله‌العظمی بهجت

برنامه‌های روزانه آیةالله‌العظمی بهجت

  بزرگان اهل معرفت و سالکان حق برای طی طریق و رسیدن به مقامات عالی معنوی دارای روش و شیوه خاصی در سلوک بوده‌اند و برای تربیت دیگران نیز این روش را مد نظر داشته‌اند. برنامه سلوکی و تربیتی فقیه وارسته و عارف واصل آیةالله‌العظمی بهجت قدس‌سره ابعاد مختلفی دارد که در این مجال مختصر به ذکر عمده‌ترین آن‌ها می‌پردازیم:... 

  


 

بزرگان اهل معرفت و سالکان حق برای طی طریق و رسیدن به مقامات عالی معنوی دارای روش و شیوه خاصی در سلوک بودهاند و برای تربیت دیگران نیز این روش را مد نظر داشتهاند. برنامه سلوکی و تربیتی فقیه وارسته و عارف واصل آیةاللهالعظمی بهجت قدس‌سره  ابعاد مختلفی دارد که در این مجال مختصر به ذکر عمدهترین آنها میپردازیم:

شبانهروزش صرف عبادت، مطالعه و کارهای نیک میشد. وقت را طلا میدانست و حاضر نبود حتی یک لحظه را هم از دست بدهد. حتی وقتی که بلند میشد کتابی را از قفسه بردارد، زیر زبان ذکر میگفت. تقریباً دوازده ساعت در شبانهروز به عبادت مشغول بود.

دو ساعت و حتی گاهی سه ساعت پیش از اذان صبح از خواب برمیخاست و از همان لحظه عبادتش شروع میشد. زیر لب ذکر میخواند و گاهی شعرهایی از جمله این شعر را اگر لذت ترک لذت بدانى / دگر هیچ لذت تو لذت ندانى، زمزمه میکرد.

پساز وضو مشغول نماز شب و راز و نیاز با خدای متعال میشد.

وقت نماز را خودش تشخیص میداد، به مسجد میرفت و نماز را به جماعت اقامه میکرد. به غیر از سالهای پایانی که دیگر بسیار ضعیف شده بود.

پساز نماز صبح به تعقیبات نماز مشغول میشد، سپس به حرم میرفت و دو ساعت در آنجا عبادت میکرد. مدت زیادی در حرم میایستاد و به زیارت و اعمال دیگر مشغول میشد. اطرافیان یکییکی مینشستند، ولی او هنوز ایستاده بود. پساز آن همه ایستادن، مینشست و باز هم عبادت میکرد.

به خانه میآمد، و صبحانه مختصری میخورد. پساز آن، پانزده دقیقه استراحت میکرد و سپس مشغول مطالعه میشد. بسیاری از اشعاری که از ایشان به یادگار مانده را بعد از همین استراحت مختصر سروده بود.

برای تدریس فقه به مسجد میرفت. هر روز زیارت عاشورا میخواند، با صد لعن و صد سلام. لعن و سلامهای زیارت عاشورا را در همین زمانهایی که آماده رفتن به جلسه درس میشد، میخواند.

روزهای جمعه درس تعطیل بود، ولی وقت استراحت نبود. در مجلس روضه مسجد فاطمیه شرکت میکرد. روضهای که پنجاه سال سابقه داشت و تا آخرین هفته عمر آقا ادامه پیدا کرد. جلسه پاسخ به استفتائات هم جمعهها برگزار میشد. عبادتها هم در شب و روز جمعه بیشتر میشد. گویا استراحت کوچکترین بخش زندگی ایشان بود، حتی تعطیلاتی مثل تعطیلات تابستان هم زمان استراحت ایشان نبود، بلکه فرصت مناسبی بود برای نوشتن تألیفاتش.

گاهی پساز درس به خانه نمیرفت و تا نماز ظهر همانجا میماند.

نماز ظهر و تعقیبات پساز آن را تقریباً دوساعتونیم طول میداد، مدتی در مسجد و مدتی هم در خانه.

اوقات حضور ایشان در مسجد، فرصتی بود برای دیدارهای عمومی؛ چه بسیار بودند کسانی که در همین ملاقاتهای کوتاه، شفای مریضانشان را گرفتند، یا مشکلات زندگیشان حل شد یا پاسخ پرسشهایشان را یافتند. چه بسیار پیش میآمد که پاسخهای کوتاه ایشان، مشکلات بزرگی را حل میکرد.

بعداز ظهر یک ربع تا نیم ساعت نشسته استراحت میکرد. نشسته استراحت میکرد تا خواب بر او چیره نشود.

عصرها اصول فقه تدریس میکرد. پیش از درس مدتی مطالعه میکرد و بعد به مسجد میرفت.

نماز مغرب و عشا را در مسجد اقامه میکرد و مدتی در مسجد به عبادت میپرداخت.

به منزل که میآمد، باز هم حدود یک ساعت و نیم عبادت میکرد، سپس مشغول مطالعه میشد.

پساز صرف شام، حدود نیم ساعت به اعمال پیش از خواب مشغول میشد؛ تلاوت قرآن، قرائت حدیث کسا و... . با طهارت میخوابید. کم پیش میآمد که بیش از چهار ساعت در شبانهروز بخوابد.

اقتباس از گفتوگوی

حجةالاسلام والمسلمین علی بهجت

 

 

 

 

 

 

 

آیةالله استادی

مهمترین توصیه ایشان این بود که به دانستهها عمل کنید

یکی از مهمترین رهنمودهای آیةاللهالعظمی بهجت قدس‌سره  این بود که میفرمودند: هر جا تشخیص میدهی خدا راضی است، امام زمان راضی است، اقدام کنید و انجام بدهید.

به دانستهها عمل کنید

درس اولی که میشود از مکتب اخلاقی آیةالله بهجت قدس‌سره  آموخت، همین روایتی است که ایشان میخواندند: «من عمل بما علم عرف الله علم ما لم یعلم» هر کسی به آنچه میداند عمل کند خود این باعث میشود که خدای متعال به او لطف و عنایت کند و علمی یا معنویتی تازه به او بدهد. همین جمله را همه بهعنوان یک درس آموزنده از یک عارف از یک مجتهد از یک فقیه از یک کسی که سالک الی الله بود جدی بگیرند. حتی در یک موردی که از ایشان تقاضای موعظه و نصیحت بود در یک نوشتهای نوشت آیا حرف و موعظههای قبلی عمل شد که بقیهاش را میخواهید یا نه آنها را شنیدهاید و باز میخواهید شنیدهها را اضافه کنید!!

برای آن کسی که میخواند، برای آن کسی که میشنود، این اگر بخواهد نتیجه بگیرد، اگر بخواهد خود آیةالله بهجت از او راضی باشد، اگر بخواهد خود آیةالله بهجت او را دعا کند، باید راهی که او نشان داده برود که راه اول عمل به مضمون همین روایت است که ایشان مکرر خواندهاند «من عمل بما علم اورثه الله علم ما لم یعلم» اگر درباره ایشان گفته میشود یک چیزهایی میدانست که دیگران نمیدانستند، یا مطالبی میگفت که بعدا میفهمیدند که همانطور است. خب از همین راه بوده است این به نظر من یک درس بسیار خوب و آموزندهای است که هرجا از ایشان صحبت میشود، باید این را گفت، چون ایشان منظورشان این بوده که مردم رشد و ترقی کنند و طرف خدای متعال بیایند.

در آنچه نمیدانید توقف کنید تا بدانید!

درس دومی که میشود از مکتب ایشان گرفت، همین این است که ما تعبیر میکنیم به احتیاط، حالا ایشان ممکن است در تعبیراتشان احتیاط نگفته باشند. در روایات فراوانی هست که فرمودند امور سه جور است «بین الرشد بین الغی»؛ یعنی یک چیزهایی را میدانیم خوب و مورد رضای خداست، یک چیزهایی را میدانیم بد است، میدانیم خدا راضی نیست. سوم اینکه یک مشتبهاتی هم این وسط هست که نمیدانیم جزو اینهاست یا آنها. درس ایشان این است که میگوید، منتها هرچه تشخیص میدهی خدا راضی است، امام زمان راضی است، اقدام کنید و انجام بدهید. آنهایی هم که میدانید بد است، باید ترک کنید. ولی به مشتبه که برمیخورید عجله نکنید، دنبال تحقیق باشید، توقف کنید تا خوب و بد آنرا بفهمید.

این درس دومی است که باید واقعاً ما از زندگی ایشان بگیریم.

در عبادت تمرکز داشته باشید

درس سوم، عبادت ایشان، آنهم عبادت با تمرکز ایشان است این را همه دیده بودند که ایشان وقتی حرم مشرف میشدند نیم ساعت یک ساعت بیشتر کمتر دعایی را زیارتی را ذکری را مشغول بودند، بدون اینکه هیچ توجهی به این طرف و آن طرف داشته باشند همه دیدند که ایشان با تمرین به جایی رسیده بود که با تمرکز عبادت میکرد. امتیاز ایشان این بود که کار علمی خودش را داشت و این کارهای علمی مانع از عبادات سنگین ایشان نشده بود؛ یعنی یک عالمی باید صبح درس بگوید، عصر درس بگوید، باید درس را بنویسد، باید تحقیق کند، باید پاسخ به استفتائات بدهد، باید پاسخ به مراجعین را بدهد، در عین حال از عبادتش به معنی جدی غافل نباشد که بسیاری از این بعد غافلاند. بنابراین اگر کسانی بخواهند راه ایشان را پیش بگیرند، راه ایشان عبادت بوده، و بیعبادت نمیشود. صرف دانستن کافی نیست.

کسانی که سراغ معنویات و سلوک میروند گاهی دیده میشود که به ظواهر مسایل شرعی آنجور که باید توجه ندارند و در حالیکه ایشان کاملاً به مستحبات و آدابی که در روایات و کتابهای فقهی هست به همه آنها پایبند بود و اصلاً از همین راه هم باید به جایی رسید اگر بدون این راه میشد انسان به جایی برسد خود ائمه میکردند.

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA

 

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 





دوشنبه ٠١ مرداد ١٣٩٧
جستجوی وب
کانال تلگرام
کانال تلگرام