*به پایگاه هفته نامه خبری حوزه (افق حوزه) خوش آمديد* اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا
منو اصلی
نام :   
ایمیل :   
اخبار

سایت مقام معظم رهبری

خبرگزاری حوزه نیوز

مدیریت حوزه علیمه قم

صفحه اصلی >  ویژه‌نامه‌ها > امام خمینی (2) 


امام خمینی 2 شماره خبر: ٤٠٠٥٦٩ ١٨:٠٧ - 1397/03/10   امام خمینی قدس سره به کدام ورزش‌ها علاقه داشتند؟ ارسال به دوست نسخه چاپي


امام خمینی قدس سره به کدام ورزش‌ها علاقه داشتند؟

امام خمینی قدس سره به کدام ورزش‌ها علاقه داشتند؟


در آثار امام خمینی قدس سره 95 بار واژه ورزش بکار رفته که مشهورترین آن این جمله است: من خودم ورزشکار نیستم اما ورزشکارها را دوست دارم. ولی این جمله یکی از مواردی می‌باشد که ایشان به شدت شکسته نفسی کرده‌اند و شاید منظورشان این بوده که به‌صورت حرفه‌ای ورزشکار نیستند و الا یکی از خصوصیات ایشان این بود که از دوران کودکی با انواعی از ورزش‌ها آشنا شدند که ذیلاً مورد اشاره قرار می‌گیرد...

در آثار امام خمینی قدس سره 95 بار واژه ورزش بکار رفته که مشهورترین آن این جمله است: من خودم ورزشکار نیستم اما ورزشکارها را دوست دارم. ولی این جمله یکی از مواردی میباشد که ایشان به شدت شکسته نفسی کردهاند و شاید منظورشان این بوده که بهصورت حرفهای ورزشکار نیستند و الا یکی از خصوصیات ایشان این بود که از دوران کودکی با انواعی از ورزشها آشنا شدند که ذیلاً مورد اشاره قرار میگیرد:

آموزش شنا در خردسالگی

در حدود سه سالگی مادرشان برای آنکه هنگام آب بازی در حوض خانه خفه نشود، به او شنا آموخت. خاطرات دوستان ایشان هم حاکی از آن است که تا قبل از تبعید به ترکیه وقتی تابستانها به ییلاقهایی نظیر امامزاده قاسم شمیران، درکه یا محلات میرفتند، برخی روزها با بعضی هم محلیها در رودخانههای اطراف شنا میکردند و اگر عمق لازم را مییافتند بهگونهای مهارتهای خود را در شیرجه و پشتک زدن به نمایش میگذاشتند که دیگران بر سر شوق میآمدند و این ورزش مفرح که در اسلام به آموختن آن سفارش شده را جدی میگرفتند.

آموزش سوارکاری

در حدود چهار سالگی مادر رضاعی ایشان به او فنون سوارکاری آموخت. البته در آن زمان که خودرو کمتر یافت میشد، آموزش سوارکاری هم به منظور زودتر رسیدن به مقصد و هم بهعنوان یک ورزش مفرح و هم بهعنوان ورزشی که در دفاع نقش مؤثر داشت، تلقی میگردید. البته بعد از هجرت به قم خاطرهای از سوارکاری ایشان نقل نشده است.

آموزش کشتی

امام از دوسالگی به کشتی گرفتن با برادرش نورالدین علاقه نشان داد که البته یک بازی کودکانه بود اما وقتی به مدرسه احمدیه رفت، با همکلاسیهای خود تیم کشتی درست کرده بود و خانواده ایشان محلی را با کاه فرش کرده بودند تا بچهها هنگام کشتی گرفتن صدمه نبینند. همچنین بسیاری از مواقع اعضای خانواده و آشنایان در مسابقه کشتی گرفتن آنها شرکت میکردند.

ورزش دو و پرش ارتفاع

مسابقه دو و پرش از ارتفاع هم ورزش دیگری بود که تا هجرت به اراک ایشان به آن علاقه نشان میداد و مرحوم حاج احمد آقا نقل کردند که هر دو دست و دو پای ایشان در اثر پرش از ارتفاع شکسته بود که البته خانواده بسیار مراقبت کردند که خوب درمان شود.

توپ کار و بازی چوگان

توپ کار و چوگانبازی هم از بازیهای متداول آن زمان بود که ایشان تا هجده سالگی به این ورزشها علاقه نشان میداد.

کوهنوردی

کوهنوردی ورزش دیگری بود که از دوران دبستان به آن مبادرت میکرد و خاطراتی وجود دارد که تا سال 41 هم هر گاه فرصتی دست میداد، کوهنوردی میکردند و برخی بحثهای علمی خود را با دوستان در هنگام پیادهروی و کوهنوردی مطرح میساختند.

آموزش تیراندازی

در جریان جنگ جهانی اول که قشون روس در اطراف خمین خیمه زده بود و هر از چندی به شهر حمله میکرد و نیز برای مقابله با اشرار، گروههایی برای دفاع از شهر تشکیل شده بود و امام در حدود 12 تا 16 سالگی در یکی از این گروهها عضو بود و تیراندازی را آموخته بود.

ورزش فوتبال و والیبال

با مهاجرت به قم تا 1315 که به تازگی والیبال و فوتبال باب شده بود، ایشان در این نوع بازیها به سبک جدید آشنا شدند. چنانکه خاطرهای طنزآمیز در زمینه فوتبال هم به این نحو از ایشان نقل شده که یکی از همبازیها نزد مرحوم آیتالله حائری شکایت کرده بود که آقا روحالله چند بار با توپ به دماغ او زده؛ و امام قدس سره در پاسخ گفته بودند عمداً که نمیزنم، بلکه هر جا که توپ را شوت میکنم دماغ این رفیق ما همانجا است.

پیادهروی و نرمشهای کوتاه

در دوران مرجعیت که مشغله ایشان فراوان شده بود، فقط یک نوع ورزش از ایشان دیده میشد که تا آخر عمر ادامه یافت و آن پیادهروی و کمی نرمش بود. حتی وقتی سال 42 در یک اتاق بسیار کوچک زندانی شدند، در همان سلول قدم میزدند و حتی در هفتههای پایانی عمر به جز روزهایی که به علت شدت بیماری به تجویز پزشکان باید استراحت مطلق میکردند، حداقل روزی نیم ساعت در حیاط خانه و در روزهای بسیار سرد در همان اتاق کار خود پیادهروی میکردند و در عین حال یا به اخبار رادیو گوش میدادند و یا با برخی بستگان خود هم سخن میشدند.

منبع: پایگاه اطلاعرسانی جماران، به قلم سیدعلی قادری

 

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA


خروج




پنج شنبه ٢٩ فروردين ١٣٩٨
جستجوی وب
کانال تلگرام
با افق حوزه به روز باشید
با
کانال تلگرام