*به پایگاه هفته نامه خبری حوزه (افق حوزه) خوش آمديد* اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا
منو اصلی
نام :   
ایمیل :   
اخبار

سایت مقام معظم رهبری

خبرگزاری حوزه نیوز

مدیریت حوزه علیمه قم

صفحه اصلی >  ویژه‌نامه‌ها > افق پارسایی > افق پارسایی2 


افق پارسایی2 شماره خبر: ٣٢٢٤٦٩ ١١:٠٦ - 1392/04/01   آيةالله شب‌زنده‌دار جهرمي ارسال به دوست نسخه چاپي


آيةالله شب‌زنده‌دار جهرمي

آثار اعتدال در غذا و خوراک


خلوت هم يکي ديگر از سفارشات حق‌تعالي به محبوب‌ترين بنده خودش است. در اين ارتباط روايتي از حضرت امام حسن عسکري(علیه السلام) منقول است که: من أنس بالله استوحش من‌الناس‏؛ ،‌ يعني اگر کسي انس با خدا نصيبش شد،‌ يک مقدار از مردم کناره‌گيري مي‌کند و بي‌شک اين کناره‌گيري،‌ به معني انزواطلبي نيست که رفتار نادرستي است.

آيةالله شب‌زنده‌دار جهرمي

خوراک در زندگي انسان نقش مهمي دارد، انجام واجبات و امور شرعي هم وابسته به اين است که انسان خوراک و غذا مصرف کند. بسياري از احساسات و عواطف زندگي انسان منوط به داشتن غذا و خوراک به اندازه کافي است.

اگر خداي نخواسته يک وقتي قحطي و گرسنگي که بلا است، رايج شود که سابق بوده والحمدلله الان خيلي کمتر است احساسات و محبت رخت بر ميبندد و انسانيت ميرود.

بر همين اساس رسول مکرم اسلام(صلی الله علیه و آله) ميفرمودند: اللهم اني اعوذ بک من‌الجوع فانه بئس‌الضجيع؛ (مستدرک9/81)، خداوندا، به تو پناه ميبرم از گرسنگي که بد همدمي است.

اما نکته مهم اين است که با وجود فراواني و تنوع خوراکيها، ما چه رفتاري را بايد داشته باشيم؟ طبق راهنماييهاي بزرگان، انسان بايد طوري پرورش يابد که پرخور نباشد و خوب است که انسان سير نشود؛ چراکه طبق روايات متعدد، سير نشدن ميراث گرانبهايي را به ارمغان ميآورد و از مهمترين آثارش، حکمت و دانش است.

جناب ابوبصير از امام صادق(علیه السلام) نقل کرده که حضرت فرمودند: أقرب ما يكون‌العبد إلى‌الله إذا ما خفّ بطنه‏؛ (بحار‌الأنوار/‏63/325)، نزديکترين حالت بنده به خداوند عزوجل وقتي است که شکمش از طعام سبک باشد؛ و به راستي اين از عجايب مکتب اهلبيت(علیهم السلام) است.

يک حديثي است که ميفرمايد: نزديکترين حالت بنده به خدا، وقتي است که بنده در سجده باشد و اين منافاتي با هم ندارد، زيرا دين، هر دو طرف را بيان ميدارد؛ از يک طرف به بنده دستور عبادت داده ميشود و از آن طرف به جسمانيت بنده توجه ميکند و ميفرمايد: مواظب پرخوري باش، کمي گرسنه باش تا به خدا نزديک باشي.

در ادامه روايت ابوبصير آمده: أبغض ما يكون‌العبد إلى‌الله إذا امتلأ بطنه؛ (کافي6/269)، پس، پربودن شکم، عواقب زشتي را به همراه دارد و فرد را از رحمت حق دور ميگرداند.

در حديث قدسي آمده که خداوند متعال به حضرت رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) چنين خطاب ميفرمايد: يا أحمد لو ذقت حلاوة‌الجوع و‌الصمت و‌الخلوة و ما ورثوا منها قال يا رب ما ميراث‌الجوع قال‌الحكمة و حفظ‌القلب‏ و‌التقرب إليّ؛ (إرشاد‌القلوب ج‏1/199).

اي احمد! اگر شيريني گرسنگي و سکوت و خاموشي و خلوت و نتيجه آنها را بچشي، از اينها دست برنميداري. عرض کردند: پروردگارا! بهره گرسنگي چيست؟ فرمود: حکمت و نگهداري دل و تقرب به من.

از جمله رياضتهاي شرعي که مرحوم حاج شيخ حسنعلي اصفهاني(نخودکي)(ره)ميکشيد، همين گرسنگي شرعي بود؛ بدين نحو که در ايامالبيض و... روزه ميگرفت، و در روزهاي ديگر مراعات ميکرد.

فراز ديگر روايت درباره سکوت و قلت کلام، بيانگر اين است که ما بايد زبان خود را کنترل کنيم و عقل آن را بچرخاند.

خلوت هم يکي ديگر از سفارشات حقتعالي به محبوبترين بنده خودش است. در اين ارتباط روايتي از حضرت امام حسن عسکري(علیه السلام) منقول است که: من أنس بالله استوحش من‌الناس‏؛ (بحار‌الأنوار‏75/370)، يعني اگر کسي انس با خدا نصيبش شد، يک مقدار از مردم کنارهگيري ميکند و بيشک اين کنارهگيري، به معني انزواطلبي نيست که رفتار نادرستي است.

بنابراين ميراث گرانبهاي خلوتنشيني، انس با پروردگار عالم است که بايد مورد توجه قرار گيرد، متأسفانه برخي انسانها هستند که از خلوتکردن با خدا ولو به اندازه 10دقيقه، لذت نميبرند، ولي دوست دارند نزد ديگران بنشينند و وقت را بگذرانند!

در باب کمخوري و درستخوري در حديث ديگري آمده است که از جمله آثار بدخوري، سلب توفيق عبادت است. يکي از اثرات اين عمل زشت، اين است که انسان را کسل و خوابآلود ميکند و بدين شکل توفيق نماز شب را از آدم سلب مينمايد، لذا کسانيکه برنامه نماز شب خواندن دارند، پرخوري و کسالت و خواب اضافي بر آنها غالب نميشود.

سخن از نماز شب شد، همان نماز شبي که حضرت امام حسن عسکري(علیه السلام) دربارهاش فرمودند: إن‌الوصول إلى‌الله عزّوجلّ سفر لا يدرك إلا بامتطاء‌الليل؛ (بحار‌الانوار 75/380)، رسيدن به خداوند عزوجل، سفري است که درک نميشود مگر با شبزندهداري.

اصولاً هر مسافرتي نياز به مرکب و وسيله دارد و به قرب الهي رسيدن نيز به عنوان بالاترين سفر، مرکبي ميخواهد که در اين حديث، امام عسکري(علیه السلام)، نماز شب را نام ميبرند.

منبع: اقتباس از جلسات درس اخلاق آيةالله شب‌زنده‌دار


خروج




چهارشنبه ٢٤ مهر ١٣٩٨
جستجوی وب
کانال تلگرام
با افق حوزه به روز باشید
با
کانال تلگرام